We wtorek 20 marca o godzinie 17:00 w Domu Strażaka w Wiśle Wielkiej odbędzie się spotkanie z pisarzem Alojzym Lysko.

Alojzy Lysko pochodzi z Bojszów. W swoich książkach pięknie i barwnie opisuje po śląsku dzieje naszej ziemi i jej mieszkańców. Jego największe dzieło to „Duchy wojny” – 6-cio tomowa opowieść o Ślązakach siłą wcielonych do wehrmachtu, a przede wszystkim o swoim ojcu, który zginął w Rosji. Ojca znał tylko z opowieści matki i babki, a mimo to w niewytłumaczalny sposób opisuje jego dzieje na wojnie. W ubiegłym roku za piękną opowieść o Ślązaczce spod Pszczyny pt.: „Mianujom mnie Hanka” otrzymał główną nagrodę literacką w kategorii reportaży.

Zapraszamy wszystkich bardzo gorąco na to spotkanie. Pan Alojzy potrafi bardzo pięknie opowiadać o naszej ziemi i jej ludziach. Utrzymuje świetny kontakt ze słuchaczami, dlatego spotkania z nim są bardzo wzruszające. Podczas spotkania będzie możliwość zakupu jego książek z osobistą dedykacją autora. Cena jednej książki do 10 do 20 zł. Jeszcze raz bardzo gorąco zachęcamy do udziału w tym spotkaniu, bo naprawdę warto. Lepiej przyjść, niż później żałować, że nie mogło się być.

 

Portal gryfnie.com tak o nim pisze:

Je to chop, kiery fest przaje naszyj Ziymi.
To wszysko, co mo we syrcu przelywo tyż na papiór. Pisze ksiożki ło Ślonsku, Ślonzokach, tradycjach, ale tyż bojki. A wszysko to je po naszymu. Pan Alojzy zbiyro ślonski słowa. To tak ni ma, że słowa przyłażom tak gibko na myśl. Czasym sie coś godo i sie powiy słowo, kierego sie już niy używo. A jak Ci wtoś powiy cożeś to pedzioł, to już ni mosz szans, coby to pedzieć jeszcze roz. Co sie wdycki robi? Pan Alojzy biere mało karteczka i drabko zapisuje co usłyszoł. A potym wkłodo ta karteczka do kapsy. A potym przekłodo do ksiożki, kaj je reszta słów. Kożde taki łodkryci biere jako łogromno uciecha.

Nom pedzioł ino pora słów, kierych mo tak po prowdzie mocka. Piyrsze śnich to „flegować” czyli łodpoczywać po ciyżkij szychcie. To je łokreślyni, kiery mo rod kożdy. Terozki niykierzy padajom, że majom „fajrant”. Drugim słowym je „ćwinka”. Pan Alojzy za przikłod użycia tego słowa podoł nom taki zdani: Nasza krowa sie już wyprawiła, już żuje ćwinka. Jak my sie dowiedzieli, że rozchodzi sie tukyj ło to, że krowa idzie już dojić. Trzecim słowym, ło kierym my rozprowiali je „pobaba”. Pobaba to je tako uczta po skończonych żniwach abo wykopkach. Brało sie dycki wszystkich, kierzy pomogali na poczynstunek. Loła sie tyż gorzołka. I słowym, kiere my zakończyli nasze rozważanio było „ziajo mi sie ziajo” co znaczy, że gymbulka mi sie niy zawiyro, ziywo mi sie.